လူေတြလူေတြ တို႔တစ္ေတြ

အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြမွာ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ… အစရွိတဲ့ နိတၱဓူ၀အေရးကိစၥ ေတြမွာ အတၱေတြ၊ မာနေတြ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ဟန္ေဆာင္မႈ၊ ေကာက္က်စ္မႈ၊ လိမ္လည္မႈ၊ ၀န္တိုမႈ၊ ျပိဳင္ဆိုင္မႈ စတဲ့ စိတ္ နဲ႔ ဆႏၵေတြကို ေရွ႕တန္းတင္တဲ့သူေတြ မ်ားလာလိုက္ၾကတာ။ ဘာလို႔ အဲဒါေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ျပီး ကုိယ့္ဖို႔ခ်ည္း ေတြးေနၾကသလဲဆိုတာေတာ့ မေျပာတတ္ဖူး။

နည္းနည္းေလာက္ငါ့ဖို႔ ဆိုတာေလွ်ာ့လိုက္ရင္ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈေတြ၊ ကုသိုလ္ေတြရသြားမွာ ေတာ္ေတာ္စိုးရိမ္ၾကတယ္ထင္တယ္။ မသိလို႔အမည္ခံတစ္မ်ိဳး၊ သိသလိုမသိသလိုတစ္မ်ိဳး၊ သိသိၾကီးနဲ႔တစ္မ်ိဳး ေတြနဲ႔ မေပၚမထင္၊ ေပၚေပၚထင္ထင္ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ နဲ႔ ဆႏၵ ကိုေရွ႕တန္းတင္ က်င့္သံုးလာၾကတယ္။ တစ္ဖက္လူ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ၊ ဘာျဖစ္သြားမလဲ၊ ဘယ္လိုဆိုရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေျပလည္သြားၾကမလဲ ဆိုတာကိုေတာင္ မစဥ္းစားႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ငါငါငါေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

ကုိယ္က်င့္သီလ၊ ဒါန၊ စာရိတၱ၊ ယံုၾကည္မႈ၊ ကတိ၊ သစၥာ၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ ေစတနာ၊ အနစ္နာ စတဲ့ဲ့ တန္ဖိုးထား လက္ကိုင္က်င့္သံုးသင့္တဲ့ အစစ္အမွန္ေတြ ဘယ္နားက်က်န္ခဲ့သလဲ လို႔ေတာင္ေမးရမလိုပါဘဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕က စသလိုေနာက္သလိုနဲ႔ ေျပာၾကေသးတယ္၊ ရွိတာေပါ့ အဘိဓမၼာစာအုပ္ထဲမွာတဲ့ ေကာင္းေရာ။ လက္ရွိမွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ေျပာျဖစ္တဲ့ အဆိုေလးကိုလဲ ေတြးၾကည့္ဖို႔ ဥပမာေလးေပးလိုက္ပါဦးမယ္။ “လူရုိး ဆိုတာ သခၤ်ိဳင္းမွာပဲရွိေတာ့ တယ္”တဲ့။ ဒါဆို အဲလိုေျပာတဲ့ လူကိုယ္တုိင္ကေရာ ရုိးသားမႈဆိုတာကို တန္ဖိုးထားခဲ့ဖူးပါသလား၊ ရုိးသားမႈကိုအေျချပဳျပီး က်င့္သံုးခဲ့ဖူးသလားဆိုတာ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္စရာပါ။

သူကိုယ္တုိင္က အမွန္တကယ္ရုိးသားျပီး ရုိးသားမႈကိုတန္ဖိုးထားက်င့္သံုးခဲ့ရင္ ဒီအဆိုဟာအျပည့္အ၀ မမွန္ကန္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရ သြားျပီေပါ့။ အဲလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ကေနႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ကေနေလးေယာက္စသျဖင့္ တန္ဖိုးထားက်င့္သံုးလာရင္ ရုိးသားတဲ့လူေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လာျပီး “လူရုိးေတြျပည့္ေနတဲ့ျမန္မာ” လို႔ေတာင္ ဂုဏ္ယူျပီးေျပာလို႔ရဦးမွာပါ။

ကဲ…သင္ကေကာ သင္လုပ္ေဆာင္ဆဲ၊ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အေရးေတြမွာဘယ္လို စိတ္၊ ဆႏၵေတြကို  ေရွ႕တန္းတင္ေနလဲ ဆိုတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိထားမိပါရဲ႕လား။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို အားနာျပီးမညာပါနဲ႔။ ဘယ္သူမွသင့္ကို ထုတ္ေဖာ္မေျပာခုိင္းသလို လူေရွ႕မွာလဲ မ၀န္ခံခုိင္းပါဘူး။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵကေလးရွိရင္ အခ်ိန္မွီ ျပဳျပင္ႏုိင္ေအာင္လို႔ပါ။ နဖူးေပၚလက္တင္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။

(ရန္ေျပ)

ေရႊဂုဏ္၊ ေငြဂုဏ္၊ ရာထူးဂုဏ္သည္။

လူ႔ဘံုေလာက၊ အကာမွ်တည့္၊

သူက ျငဴစူ၊ မၾကည္ျဖဴ၍၊

ခြာယူလိုက၊ ခြာ၍ရ၊

ရိုးဂုဏ္ေျဖာင့္ဂုဏ္၊ ယဥ္ေက်းဂုဏ္သည္၊

လူ႔ဘံုေလာက၊ ႏွစ္သာရတည့္၊

သူကျငဴစူ၊ မၾကည္ျဖဴလည္း၊

ခြာယူမရ၊ ကြာမက်။

(ေဇာ္ဂ်ီ)

 

Jack of all trades, master of “One”

လက္ရွိ ေလ့လာေနတဲ့ အရာတစ္ခုကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္မတတ္ေျမာက္ပဲနဲ႔ ဟုိဟာထပ္သင္ခ်င္တယ္ ဒီဟာထပ္ေလ့လာခ်င္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဘယ္တစ္ခုမွ ကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈမရွိပဲ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္သာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

က်ေနာ့္ အေနတဲ့ မွီသေလာက္စဥ္းစားမိတာကို ေျပာရရင္ သင္က အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အေပၚယံ ကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္တယ္ ဆိုပါစို႔ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တစ္ခုကိုမွ ထဲထဲ၀င္၀င္ကြ်မ္းက်င္မႈ မရွိဘူးဆုိရင္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ရင္ဆုိင္ လုပ္ကုိင္လာရျပီဆိုလွ်င္ လံုေလာက္တဲ့ဗဟုသုတ အေတြ႔အၾကံဳမရွိတဲ့အတြက္ စံခ်ိန္မွီတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ ရလဒ္တစ္ခုကို ရရွိႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

အဂၤလိပ္စကားပံုမွာ Jack of all trades, master of none. ျမန္မာလိုေျပာရရင္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အသင့္အတင့္ေလာက္ နားလည္ထားတယ္ ဒါေပမယ့္ အကြ်မ္းၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဖူးလို႔ အဓိပၼာယ္ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕အျမင္မွာကေတာ့ သေဘာတရားအၾကမ္းဖ်င္းေလာက္ သိထားရင္ အဆင္ေျပတယ္ေပါ့။ သိပ္အကြ်မ္းၾကီးမဟုတ္လဲ ကိစၥမရွိဘူးေပါ့။ က်ေနာ့္အျမင္မွာေတာ့ အဲဒီစကားပံုက tricky နည္းနည္းဆန္တယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

Master of none လို႔ေျပာလိုက္တာက ၾကိဳးစားဖို႔ လိႈ႔ေဆာ္မႈကို အနည္းငယ္ေလ်ာ့ေစေအာင္လုပ္လိုက္သမ်ိဳး ျဖစ္ေစတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးမျဖစ္လဲ လက္ခံႏုိင္ေလာက္တဲ့ အေနအထားဆို ရပါတယ္ ဆုိတာမ်ိဳးကို က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ျမင္မိပါတယ္။ လူဆုိတာ ရည္မွန္းခ်က္ကို ျမင့္ျမင့္ထားႏုိင္မွ ေတာ္ရံုက်ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး Jack of all trades ဆိုတာကို လက္ခံက်င့္သံုးျပီး အသင့္အတင့္တက္ရံုနဲ႔ ရပ္တန္႔မေနဘဲ တစ္ခုခုကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က အေကာင္းဆံုးကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈရွိရင္ ကိုယ့္အတြက္ ပိုျပီးအက်ိဳးရွိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။    ။ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲႏုိင္ပါတယ္။